فقط بگو علی!

توصیه رسول خدا به مردان:‌ خدمتکار همسرانتان باشید!

مهدی قمصریان — Wed, 25 Jan 2012 05:35:57 GMT

در آستانه ماه شریف ربیع الاول حدیثی نورانی را که یکی از دوستان عزیزم برایم فرستاده بود، تقدیم به خانواده هایی می کنم که عاشقانه همسرانشان را دوست دارند.

امیدوارم خواندن این حدیث نورانی، همه مان را مهربانتر کند.

حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام فرمود:

روزی رسول خدا صلی الله علیه و آله بر ما در منزل وارد شد.

فاطمه علیها السلام نزدیک دیگ غذا نشسته بود ومن هم برایش عدس تمیز می کردم.

آن حضرت مرا با لقب ابالحسن می خواندند، عرض کردم بفرمایید.

اظهار داشتند: بشنو از من آنچه را که به دستور پروردگارم می گویم؛

هیچ مردی نیست که در کارهای منزل به همسرش کمک کند :‌

1- مگر اینکه پاداش او به هر تار مویی که بر بدنش روییده باشد ثواب یک سال عبادتی است که تمام روزهایش را روزه گرفته و تمام شب هایش را به عبادت ایستاده، شب زنده داری کرده باشد

2- و خداوند به او ثوابی می بخشد که به انبیای صابر خود مثل حضرت داوود و یعقوب و عیسی علیهم السلام بخشیده باشد.

3- ای علی! کسی که در کارهای خانه به همسر خود بدون سرکشی و دلتنگی و تکبر خدمت نماید پروردگار اسمش را در دفتر شهدا ثبت می کند

4-و برایش به هر روز و شبی ثواب هزار شهید و به هر قدمی که بر می دارد به آن مرد ثواب حج و عمره می دهد و به هر قطره ای که از بدنش عرق بیاید یک خانه در بهشت برایش منظور می نماید.

5-ای علی! یک ساعت خدمت کردن به همسر در کارهای خانه بهتر از عبادت هزارسال و هزارحج و هزارعمره و بهتر از آزادی هزار بنده در راه خدا و هزار جنگ در راه دین و عیادت از هزار مریض و هزارنماز جمعه و هزار تشییع جنازه و هزار گرسنه ای که برای رضای خداوند رحمان سیر گردد وهزار برهنه را پوشاند و هزار اسب در راه پروردگار دادن و برایش بهتر از هزار دینار به مستمندان صدقه دادن وبهتر از تلاوت تورات و انجیل و زبور و قرآن است و بهتر از آزاد کردن هزار اسیر و بخشیدن هزار شتر به فقراست

6-و چنین مرد خدمتکار به همسر از دنیا بیرون نمی رود مگر این که جایگاه خوب خود را در بهشت ببیند.

7-ای علی! کسی که روگردانی و تکبر نکند در خدمت به همسرش بدون حساب وارد بهشت می شود.

8- ای علی ! خدمت به همسر کفاره ( پاک کننده) گناهان کبیره است و خاموش کننده آتش خشم پروردگار جبار و صداق ازدواج با حورالعین

9- و این خدمت موجب زیادی خوبی ها و علو مقام است.

10- ای علی ! خدمتکار همسر نمی شود مگر شخص صدیق و درستکار و یا شهید و یا مردی که خداوند متعال خیر دنیا و آخرت را برایش خواسته باشد.

منبع: بحارج ۱۳ ص ۱۳۳ چاپ ایران و جامع الاخبار ص ۱۰۲
به نقل از رساله حقوق امام سجاد شرح نراقی

غزلسرایی حاج محمود کریمی برای شهید مصطفی احمدی روشن

مهدی قمصریان — Wed, 18 Jan 2012 19:54:26 GMT

بسم رب الشهدآء

شهادت دانشمند نخبه‌ی جوان، شهیدمصطفی احمدی روشن، اندوه دیگری بر دل دوستداران دانش و متعهدان به پیشرفت جمهوری اسلامی نهاد. ما همگی شریک غم پدر و مادر و همسر و فرزند این جوان مظلوم و برجسته و سرافرازیم.

رهبر معظم انقلاب اسلامی

شب اربعین امسال اول مراسم عزاداری امامزاده علی اکبر(علیه السلام) چیذر، حاج محمود کریمی به این نکته اشاره می کنه که امسال جای بعضی ها تو مراسم عزاداری خالیه از جمله شهید مصطفی احمدی روشن که به خانواده اش قول داده بوده اونارو شب اربعین بیاره امامزاده ولی ....

بعد از اون حاج محمود غزلی را که برای این شهید سروده میخوانه.

برای استفاده دوستان متن غزل را همراه با نوای حاج محمود کریمی اینجا میذارم.

امیدوارم اون شهید بزرگوار برام دعا کنه.

راه محبین علی روشن است
راه حسین و زینبی بودن است

هر که پی حضرت حق می رود
رخت جهادش همه جا بر تن است

رزم فقط رزم به شمشیر نیست
گاه تفکر به قلم بردن است

کار موید به امام زمان
معنی لبیک عمل گفتن است

کار خمینی چه اثر داشت که
عِلم و عَلَم رونق جنگیدن است

دانش در چله اخلاص چیست؟
تیر خلاصی به تن دشمن است

کشته شدن در ره عشق ولی
آرزوی احمدی روشن است

برای دانلود صدا اینجا کلیک کنید

بهانه ای برای پاسداشت کربلای ۵ ؛ شدیدترین جنگ خاورمیانه

مهدی قمصریان — Sun, 08 Jan 2012 12:04:01 GMT

ارزشمند ترین منطقه موجود شلمچه بود که دشمن در آن مستحکم ترین مواضع و موانع را داشت، به طوری که عبور از آن ها غیر ممکن می نمود.
سنگینی شرایط دشوار پس از عملیات کربلای ۴ ضرورت انجام عملیات دیگری را ایجاب می کرد. عملیاتی که پیروزی آن تضمین شده باشد و ضمنا از جنبه نظامی و سیاسی بسیار ارزشمند باشد تا آثار نامطلوب عدم فتح کربلای ۴ را جبران کند.
ناحیه‌ی‌ مرزی‌ِ استراتژیک‌ شلمچه‌ در منطقه‌ی‌ شمال‌ غربی‌خرمشهر واقع‌ شده‌ که‌ از جنوب‌ با اروند رود، از شمال‌ با منطقه‌ی‌عمومی‌ اهواز و از غرب‌ با مرزهای‌ بین‌ المللی‌ ایران‌ و عراق، محصورگردیده‌ است‌. وجود اروند رود در جنوب‌ آن‌، دریاچه‌ی‌ ماهی‌ و جزایربوبیان‌، ویژگی‌ نظامی‌ خاصی‌ را در این‌ منطقه‌ به‌ وجود آورده‌ است‌ وبه‌ خاطر نزدیکی‌ جغرافیایی‌ آن‌ با شهر صنعتی‌ بصره‌، از نظرکارشناسان‌ نظامی‌، دارای‌ اهمیت‌ فوق العاده‌ای‌ بوده‌ است‌.

ارزشمند ترین منطقه موجود شلمچه بود که دشمن در آن مستحکم ترین مواضع و موانع را داشت، به طوری که عبور از آن ها غیر ممکن می نمود و با توجه به اصول نظامی شناخته شده و محاسبات کمی، ضریب موفقیت بسیار ناچیز بود و بالتبع تضمین پیروزی از سوی فرماندهان عملیات را غیر ممکن می ساخت؛ لیکن ضرورت غیر قابل انکار ادامه جنگ در آن موقعیت و لزوم تسریع در تصمیم گیری پس از عملیات کربلای ۴ سبب گردید که صرفا برای انجام تکلیف و با امید به نصرت الهی، تمامی نیروهای خودی اعم از رزمنده و فرمانده برای عملیات بزرگ کربلای ۵ آماده شوند.
رزمندگان ‌شجاع‌ سپاه‌ اسلام‌ در مرحله‌ی‌ اول‌ عملیات‌، با هجومی‌ مرگبار وغافل‌گیرانه‌ به‌ قلب‌ دشمن‌، در تاریخ‌ فردای‌ آن‌ روز، شلمچه‌ را آزاد می‌کنند و با گسترش‌ عملیات‌ خود، هر لحظه‌ فاصله‌ی‌ خود را بابصره‌ کم‌ می‌کنند؛ به‌ طوری‌ که‌ صدای‌ شلیک‌ مسلسل‌ها مردم‌ شهر را سراسیمه‌ به‌ خیابان‌ها می‌ریزد.
در دومین‌ مرحله‌‌ این‌ عملیات‌،رزمندگان‌ اسلام‌ با عبور از موانع‌ ایذایی‌ و بسیار محکم‌، هجوم‌ سنگین‌خود را علیه‌ مواضع‌ دشمن‌ شروع‌ می‌کنند که‌ پاسگاه‌های‌ شلمچه‌، بوبیان‌ و کوت‌ سواری‌ در این‌ هجوم‌، آزاد می‌شود. رزمندگان‌ اسلام‌ باهجوم‌ دیگری‌ چندین‌ کیلومتر از جاده‌ی‌ آسفالته‌ شلمچه‌ ـ بصره‌ را آزاد می‌کنند و به‌ عمق‌ مواضع‌ دشمن‌ نفوذ کرده‌، خود را به‌ دژ فولادین‌بصره‌ می‌رسانند.
این‌ دژ توسط‌ کارشناسان‌ خارجی‌ احداث‌ شده‌ بودکه‌ دارای‌ خاکریزهای‌ مثلثی‌، هلالی‌، سنگرهای‌ مستحکم‌ بتونی‌ وموانع‌ ایذایی‌ سنگین‌ بود و ساخت‌ آن‌ پنج‌ سال‌ طول‌ کشیده‌ بود.
اولین خط دفاعی دشمن دژی بود که در یک سمت آن سنگرهای بتونی برای استراحت نیرو و در سمت مقابل، سنگرهای دیده بانی و تیربار با مهمات آماده و سنگرهای تانک احداث شده بود. این دژ، دشمن را از موقعیت ممتازی برای اشراف و تسلط کامل بر منطقه برخوردار می کرد. در پشت خط اول چند موضع هلالی شکل احداث، که قطر هر یک به ۳۰۰ الی ۴۰۰ متر و ارتفاع آن به ۵ تا ۶ متر می رسید.
در پشت مواقع هلالی، برای تردد و استقرار تانک، جاده ساخته شده بود و به این وسیله تانک می توانست با استقرار روی مواضع مشخص شده، کل منطقه درگیری را زیر پوشش گلوله مستقیم و تیربار قرار دهد.
دومین خط دشمن به فاصله صد متر از خط اول و به موازات آن احداث، و سیل بندی بود به عرض ۲۰۵ و ارتفاع ۴ متر که دارای موضع پیاده، کانال مواصلاتی و مواضع تانک بود. این سیل بند از جنوب جاده شروع می شد و به سمت اروند ادامه داشت.
سومین خط دشمن، خاکریزی بود به موازات خط دوم و دارای مواضع پیاده و تانک که در جلوی آن کانال َمتروکه ای به عرض ۴ و عمق ۲ متر احداث شده بود. چهارمین رده دشمن در پشت نهر دوعیجی قرار داشت و شامل نهر، دژ و چندین موضع هلالی پی در پی، که بر توانایی دشمن برای مقابله و دفاع می افزود.
پنجمین رده دشمن در پشت نهر جاسم قرار داشت. ضمن آن که در حد فاصل خط چهارم و پنجم، قرارگاه دشمن، خصوصا قرارگاه تاکتیکی سپاه سوم (مقر فرماندهی لشکر۱۱)، دارای مواضع مستحکمی بود و پدافند مستقل داشت. پس از خط جاسم تا کانال زوجی، مرکز توپخانه، لجستیک و عقبه لشکر ۱۱ قرار گرفته بود و رده ششم و هفتم دشمن شامل کانال زوجی و مثلثی های غرب کانال زوجی بود. در منطقه شلمچه، دشمن زمین را به شکل پنج ضلعی درآورده بود. که از استحکامات بسیار پیچیده ای بر خوردار بود.
گارد ریاست‌ جمهوری‌ عراق با فرماندهی‌ صدام‌ به‌ منطقه‌ اعزام‌ می‌شود وبی‌ درنگ‌ پاتک‌های‌ سنگین‌ خود را آغاز می‌کند؛ اما هر بار با تحمل‌شکست‌های‌ سنگین‌ وادار به‌ عقب‌ نشینی‌ می‌شود. در مرحله‌ی‌ سوم‌ عملیات‌، رزمندگان‌ اسلام‌ از کنار اروند به‌ مواضع‌دشمن‌ در محور نهر جاسم‌ هجوم‌ برده‌، یگان‌های‌ سر در گم‌ دشمن‌ را درعملیات‌ گاز انبری‌ گرفتار کرده‌ و تعدادی‌ از آن‌ها را کشته‌ یا زخمی‌می‌کنند و با عبور از نهر جاسم‌ و تسلط‌ بر پل‌های‌ ارتباطی‌، به‌ عمق‌مواضع‌ دشمن‌ نفوذ می‌کنند.

*عراق در موضع انفعال
حدود یک سال قبل از عملیات کربلای پنج، بندر فاو عراق سقوط کرد. رزمندگان ایرانی با انجام عملیاتی بزرگ توانستند ضربه‌ای سنگین بر ماشین نظامی رژیم حاکم بر عراق وارد سازند.
این امر موجب بر هم خوردن موازنه به نفع ایران گردید و عراق از لحاظ سیاسی، نظامی و روانی در موضع انفعالی قرار گرفت. این مسئله زمینه مناسبی بود تا سرنوشت جنگ به نقطه نهایی هدایت شود. منطقه عمومی بصره در جنوب، مهمترین زمینی بود که برای انجام یک عملیات سرنوشت‌ساز مورد توجه فرماندهان و مسئولین جنگ قرار داشت.
در عین حال تا این زمان عملیات‌های متعددی همچون عملیات رمضان، بدر،‌خیبر، والفجر هشت، طی سال‌های ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۴ در آن انجام گرفته بود. تنها منطقه‌ای که در آن عملیات صورت نگرفت،‌ ابوالخصیب و جزیره مینو همچنین بخشی از زمین شلمچه بود که در میان هدف‌های مطرح شده در اطراف بصره، به دلیل نزدیکی به این شهر با اهمیت‌تر از بقیه تلقی می‌شد. به همین دلیل استحکامات،‌تجهیزات و یگان‌های دشمن نیز در این زمین با تاکید بر شلمچه، به میزان بیشتری از سایر مناطق عملیاتی آرایش یافته بود. از سوی دیگر از جمله دلایل عدم انجام عملیات در این زمین، عبور از رودخانه اروند محسوب می‌شد که سازمان رزم خودی از چنین تجربه‌ای برخوردار نبود اما پس از نبرد فاو و غلبه اسطوره‌ای بر رود خروشان اروند، این مانع بزرگ نیز از ذهن فرماندهان کنار رفت. همچنین بازدهی سه سال عملیات آبی- خاکی و عبور از رودخانه در جنوب، عامل دیگری بود که در انتخاب منطقه مذکور، موثر واقع شد و بالاخره موقعیت بسیار مهم شهر بصره نیز بر اهمیت این منطقه می‌افزود؛ زیرا در منطقه ورود به خاک عراق، بصره و نواحی نزدیک به آن به عنوان هدف اصلی استراتژیک نظامی ایران انتخاب و بر نقش منطقه شرق بصره در تامین سرنوشت جنگ،‌تاکید گردید.
ارتش عراق بعد از ناکام گذاشتن عملیات کربلای چهار درصدد بهره‌برداری از فرصت به دست آمده و کسب ابتکار عمل برآمد. شواهد و قرائن نشان داد که چنانچه در شرایط موجود تغییر ایجاد نمی‌شد،‌دشمن در موقعیت برتر قرار می‌گرفت اما عملیات در زمین شلمچه که دشمن مستحکم‌ترین موانع و مواضع را در آن داشت، بسیار دشوار و محتوم به شکست به نظر می‌آمد.
در سراسر خطوط درگیری با دشمن در منطقه شرق بصره، محور شلمچه از استحکامات منحصر به فردی برخوردار بود. رها کردن آب، ایجاد موانع، میادین مین، کمین و ... تدابیری بود که عراق برای بازداشتن ایران از حمله به این محور و در صورت اقدام، امکان سرکوب آن، به کار بست. البته مسئله آب و کمین، قبل از خط دفاعی امکان حمله را از نیروهای مهاجم سلب می‌کرد. بعد از آن موانع بزرگ و وسیع، اولین خط پدافندی احداث شده بود.
این خط دژی بود با ارتفاع بلند و عرض زیاد که در میان آن انواع موانع کار گذاشته شده و پشت خط اول، چند موضع هلالی شکل احداث شده بود. دومین خط (خط سیل‌بندی) دشمن به فاصله صد متر از خط اول و به موازات آن قرار داشت. خط‌های سوم و چهارم و پنجم دفاعی نیز تا نهر دوعیجی و نهر جاسم با پیچیدگی‌های بیشتر، آرایش دفاعی دشمن را تشکیل می‌داد. رده ششم و هفتم شامل کانال زوجی و مثلثی‌های غرب کانال زوجی بود. محورهای کانال‌ ماهی ‌ و پاسگاه بوبیان نیز هر کدام به نسبت از استحکامات قابل توجهی برخوردار بودند، بنابر این با توجه به استحکامات ایجاد شده و هوشیاری وحساسیت دائمی دشمن نسبت به تحرکات نظامی ایران، شکستن خطوط منطقه شلمچه و عبور از این مواضع پیچیده، غیرقابل تصور تلقی می‌شد، به ویژه این که دشمن با در اختیار داشتن دکل‌های بلند دیده‌بانی در غرب اروند رود،‌هرگونه تردد نیروهای خودی را زیر نظر و کنترل داشت.
در سال ۶۵ عملیات کربلای چهار در منطقه شرق بصره و شلمچه موفقیتی در بر نداشت. همین مسئله باعث به وجود آمدن مشکلاتی در صحنه سیاسی و نظامی کشور گردیده بود. از طرفی نیروها و امکانات زیادی در منطقه وجود داشت و دشمن نیز تصور عملیاتی دیگر از سوی سپاهان اسلام را نداشت. در چنین شرایطی سپاه طی تصمیمی حساس، به سرعت خود را آماده ادامه عملیات ناتمام قبلی نمود به طوری که در فاصله دو هفته پس از توقف عملیات کربلای چهار، مراحل مختلف شناسایی و طراحی مانور عملیات کربلای پنج به انجام رسید. آمادگی کلی عقبه‌ها و واحدهای پشتیبانی که در منطقه مستقر بودند، این امکان را برای فرماندهان فراهم ساخت که برای عملیات بعدی فقط به تعیین منطقه نبرد و سازماندهی متناسب با آن بیندیشند.
آغاز عملیات کربلای پنج در منطقه عمومی شلمچه در تاریخ نوزدهم دی ماه ۱۳۶۵ نشاندهنده قابلیت‌های سازمان سپاه، خلاقیت و جسارت تصمیم‌گیری این نهاد در شرایط بحرانی بود که در میان ناباوری وغافلگیری عراق و سایر طرف‌های تحمیل جنگ به کشورمان صورت پذیرفت.
با این که جهت تک ایران‌،‌مخالف آرایش دفاعی عراق بود، اما نبرد سختی به وقوع پیوست و از آنجا که هر گام پیشروی در این زمین یک قدم به سوی بصره به شمار می‌رفت، ارتش عراق با تمام توان به مقابله پرداخت و بیش از ۱۳۰ تیپ و لشکر را به صحنه کارزار آورد.
سپاه نیز توان زیادی به میدان آورد که البته بیش از ۳۰ یگان نبود. همچنین توپخانه و نیروی هوایی خود را نیز با آخرین ظرفیت به کار گرفت. صحنه نبرد آکنده از دود و آتش بود. شدت آتش دو طرف به حدی بود که هیچ چیز بر روی زمین سالم نماند و تخلیه اسرا به سختی میسر بود. مقدار گازهای موجود در هوا به حدی زیاد بود که تنفس را مشکل می‌ساخت. با این همه پیچیدگی مانور و فشار فوق‌العاده رزمندگان مرحله به مرحله و خط به خط، عراق را وادار به عقب‌نشینی کرد و بصره در آستانه سقوط قرار گرفت. پیشروی ایران در خط جاسم، آخرین رده دفاعی عراق، آن هم پس از پانزده روز نبرد پیاپی متوقف شد.
کمبود یگان پیاده و نیروی زرهی، مانع از آن شد که رزمندگان با برداشتن گام آخر به یک پیروزی بسیار بزرگ‌تر از آنچه به دست آمده بود، نائل آیند. در این عملیات بیش از ۱۳۰ یگان عراق وارد عمل شد که اکثر آنها بیش از ۵۰ درصد مابقی بین ۱۰ درصد تا ۳۵ درصد منهدم شدند. همچنین صدها دستگاه تانک، قبضه توپ، خودرو و ده‌ها فروند هواپیما ساقط گردید و وسایل زیادی به عنوان غنیمت به دست رزمندگان افتاد. از جنبه نیروی انسانی نیز ده‌ها هزار نفر از ارتش عراق کشته، زخمی و چند هزار نفر اسیر شدند.
نتایج مذکور یک بار دیگر موازنه را به نحو اساسی به نفع ایران تغییر داد. مهمتر از همه،‌این نظر در محیط بیرونی تعمیق یافت که پایداری ارتش عراق در برابر ابتکار عمل و مقاومت فرماندهان و رزمندگان ایرانی به شدت متزلزل و نامطمئن بوده و هر آن احتمال سقوط آن می‌رود.

بازتاب
شکستن خطوط و استحکامات و پیشروی در شرق بصره، توانایی ها و قابلیت های نظامی عراق را بار دیگر، زیر سؤال برد، چنان که روزنامه آبزِرِور چاپ پاریس به نقل از کارشناسان غربی نوشت: «برای اولین بار از آغاز جنگ تاکنون، ناظران و کارشناسان غربی در مورد امکانات دفاعی عراق دچار تردید شده اند.»
هم چنین تاکید بر توانایی نظامی ایران، بخشی دیگری از تحلیل های ارایه شده در رسانه های خبری بود، چنان که رادیو بی. بی. سی طی تحلیل در همین زمینه، با توجه به تجربه سپاه درعملیات فاو و عبور از رودخانه اروند، ضمن اشاره به عبور از منطقه آب گرفتگی و کانال پرورش ماهی در عملیات کربلای ۵ گفت: «موفقیت ایران در عبور از دریاچه ماهی، یک بار دیگر توانایی ایران در عبور از آبراه ها را نشان می دهد.»
هفته نامه نیوزویک نیز ضمن تاکید بر پیروزی ایران در عملیات کربلای ۵، بر شرایط پیروزی ایران بر عراق اشاره کرد: «تهاجم ایرانی ها در نزدیکی بصره، حداقل یک چیز را در خصوص جنگ ایران و عراق تغییر داده و آن این مساله است که برای اولین بار طی چند سال گذشته، این احتمال را که یک طرف حقیقتاً بر دیگری پیروز شود، مطرح ساخته است.»
در عملیات کربلای ۵ ، با این که جهت تک ایران‌،‌مخالف آرایش دفاعی عراق بود، اما نبرد سختی به وقوع پیوست . ارتش عراق با تمام توان به مقابله پرداخت و بیش از ۱۳۰ تیپ و لشکر را به صحنه کارزار آورد.سپاه نیز توان زیادی به میدان آورد که البته بیش از ۳۰ یگان نبود.
« عملیات کربلای ۵ » نبردی است که به جرئت می توان آن را شدیدترین جنگ خاورمیانه ( چه به لحاظ وسعت منطقه درگیری و چه از نظر میزان تسلیحات به کار رفته) دانست. حتی حمله آمریکا به عراق در جنگ اول و دوم خلیج فارس از چنین سطح تقابلی بر خوردار نبود. در آن دو جنگ عراق تقریبا با دریافت اولین ضربات ، دستان خود را بالا برد اما در کربلای ۵ بیش از یک ماه هر دو طرف با تمام توان پنجه در پنجه هم انداختند و مقاومت نمودند.

قربت امام حسین و غربت ما

مهدی قمصریان — Sun, 06 Nov 2011 07:24:58 GMT

این متن ایمیل یکی از دوستان عزیزمه که به مناسبت عرفه برام فرستاد و ازم خواست تا تو وبلاگم بذارم.

مطلب شیرینیه وقت داشتین حتما بخوانین.

××××××××××××

سلام مهدی

این چیزی که میخوام برات بنویسم رو برای وبلاگ تو می فرستم.

چند سال پیش سر جلسات های شب های جمعه حضرت استاد جاودان ایشون یه جمله ای گقتند که الان بعد حدود 13 یا 14 سال معناش برام روشن شد

حاج آقا گفتند خدا حجتش رو بر انسان تو هر جایی و هر زمانی تمام میکنه یعنی نمی تونی بگی خدایا من نفهمیدم یا اصلا نشنیدم صدای تو رو و ندای ایمان تورو.

این وضعیت برای من قابل فهم نبود یعنی خدا مثلا وسط سیبری هم بر مردم حجتش رو تموم میکنه؟

یا در یک شرایطی که هیچ نشانه ای از خدا که هیچ ؛ از ماورا الطبیعه هم نیست؛ باز هم خدا یه نشونه ای می ذاره.

با این پیش زمینه برات می خوام یه داستان بگم که از ابتدا تا انتهاش چند خطه و اتفاقش خیلی نزدیک به ما.

در یک کشوری که به گواه آمار 70 درصد مردمش اصلا دین ندارند و باقی هم یا بودایی هستند و یا تازه مسیحی شده و یا هیچ و در حالی که تعداد مسلمون ها حیلی کمه و از همه مهمتر تعداد شیعیانش به 200 نمی رسه.

اگه یه دفعه اتفاقی بهت بگن بیا بریم دعای عرفه و بری ببینی تو شهری با جمعیت روزانه 15 میلبون نفر 15 نفر آدم دارند دعای عرفه می خونند می فهمی که خدا همیشه حجت رو بر تو تموم می کنه

اصلا تصورش رو نمی کنی که برخی از چیزهایی که دائم داریمشون یه وقت هایی می شن نایاب ترین دلخواسته هات.

ظهر شنبه تو شهر سنول تو تنها جایی که نام اهل بیت برده می شه به نام مبارک "امام بارگاه " 4 تا ایرانی و 6 تا شیعه مدینه و 4 تا شیعه پاکستانی و 1 شیعه عراقی با هم دعای عرفه خوندند .

قربت امام حسین دوای غربت ما بود و حجت بر ما تمام شد.

دلال ها دیپلمات می شوند

مهدی قمصریان — Wed, 02 Nov 2011 10:11:01 GMT

سیزده آبان 1365، پرونده ایران گیت رسانه ای شد

یک هیأت عالی رتبه آمریکایی به طور مخفیانه 4خرداد 1365 (25 مه 1986 م) به سرپرستی «رابرت مک فارلین» مشاور سابق امنیت ملی آمریکا به همراه هواپیمای حامل سلاح و تجهیزات نظامی وارد تهران می شود. «الیور نورث» ، «جورج کیو» ، «هوارد تیچر» ، «نیر»(مشاور نخست وزیر رژیم صهیونیستی) مک فارلین را همراهی می کردند.

در بدو ورود به ایران، اعضای این هیئت به هتل استقلال منتقل می شوند. گفته می شود در مدت اقامت چند روزه هفت دور مذاکره انجام می شود که سطح هیئت مذاکره کننده در هیچ مرحله ای برای گروه آمریکایی رضایت بخش نبوده و آن را نشانه بی توجهی مقامات ایران به حضور هیئت آمریکایی تلقی می کنند.

هاشمی رفسنجانی در سال 82 به روزنامه همشهری در مورد مک فارلین می گوید: «مک فارلین که به ایران آمد چند کانتینر قطعات مورد نیاز ما را با هواپیما آوردند. تعدادی موشک هاوک اسرائیلی هم آوردند که مدت ها در فرودگاه ماند و آنها مجبور شدند پس بگیرند.»

هاشمی رفسنجانی می افزاید: «آنها (آمریکایی ها) قطعات مورد نیاز ما را گران حساب کردند. 5 یا 6 میلیون دلار اضافه می خواستند. مثلاً از رقم 22 میلیون دلاری، ما فقط 14 میلیون دلار دادیم و بعد متوجه شدیم می خواهند مبلغ اضافه را از ما بگیرند و به کنتراهای نیکاراگوا بدهند که ما ندادیم. برای این موضوع مدتی کشمکش بود.»

گفته می شود در سپتامبر 1985 اولین محموله اسلحه خریداری شده توسط ایران، شامل یک هواپیما پر از موشک «تاو» و «هاوک» از تل آویو به تبریز آمد. رئیس وقت مجلس شورای اسلامی پس از ورود مک فارلین و در مورد محموله مشکوک تبریز به کیهان در تاریخ 17/01/1366 می گوید: «.. اینها 4-5 سال است که زحمت می کشند تا بگویند ایران از اسرائیل اسلحه خریده است. البته ما در اینجا ضرر کردیم و قبول هم داریم ولی دنیا فهمید که ما نمی دانستیم ... یک بار فهمیدیم که یک جریان اسرائیلی در این قضایا دخالت دارد جلوی تخلیه سلاح ها را گرفتیم و دستور دادیم که آن را برگردانند...» این سخن هاشمی رفسنجانی در آینده مورد تأیید اعضای کمیسیون تاور نیز قرار می گیرد و آنها نیز تأیید می کنند ایران محموله موشک هایی که روی آن آرم اسرائیل بود را برگشت داده است.

پس از افشای جریان ورود مک فارلین به تهران و در حالی که رژیم صهیونیستی به نوعی در این قضیه زیر سئوال رفته بود بیانیه ای از سوی اسحاق شامیر منتشر شد که در آن تأکید شده بود که «دولت اسرائیل تأیید می کند که به درخواست آمریکا در انتقال تسلیحات به تهران همکاری کرده است و وجه این تجهیزات توسط یک نماینده ایرانی به بانکی در سوئیس واریز شده است.»

پس از چند ماه گزارشی مخلوط از واقعیت و کذب در تاریخ 11 آبان سال 1360 (شماره دوم نوامبر 1986 ) در هفته ‌نامه الشراع لبنان چاپ شد که فضایی خاص و متفاوت را ایجاد کرد. در گزارش الشراع ادعا شده بود که رابرت مک فارلین به همراه چند تن دیگر از مقامات بلندپایه آمریکایی با پاسپورت‌های ایرلندی به همراه یک محموله سلاح وارد تهران شده و با برخی مقامات جمهوری اسلامی دیدار کرده‌اند. همچنین ادعا شده که کتاب مقدس انجیل که ریگان آن را امضا کرده بود به همراه یک کیک و کلت به مقامات ایرانی به نشان دوستی اهدا شده است.

در این‌که چه عواملی موجب افشای ماجرای سفر این هیات آمریکایی در نشریه الشراع شده بود، اطلاعات صریح و قابل استنادی انتشار نیافت اما در عین حال تحلیل‌هایی وجود داشت. برخی عوامل رژیم صهیونیستی را که از روند معامله ایران و آمریکا عقب مانده یا حذف شده بود دلیل درز ماجرا و رسیدن اطلاعات به مجله الشراع راعنوان کرده اند. تحلیل دیگر هم درز این اطلاعات از سوی باند مهدی هاشمی معدوم بود.

اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس وقت مجلس شورای اسلامی اولین کسی بود که با دستور امام در یک سخنرانی رسمی(13 آبان1365) ماجرایی "مک فارلین" را افشا کرد. با این سخنرانی ابتکار عمل دراین جریان به دست ایران افتاد و بحرانی بزرگ و طولانی برای دولت آمریکا ایجاد شد بحرانی که بعدها از آن به ماجرای ایران کنترا ( Iran Contra affair) و ایران گیت معروف شد چرا که بعد از رسوایی واترگیت بزرگ‌ترین رسوایی سیاسی آمریکا خوانده می شد.

ایالات متحده آمریکا پس از انتشار گزارش الشراع و اظهارات هاشمی رفسنجانی چند روزی سکوت کرد. سرانجام 10روز پس از افشای ماجرا، رونالد ریگان رئیس جمهوری وقت آمریکا رسما به این موضوع اعتراف کرد و به دفاع و توجیه آن پرداخت.

ریگان دلایل اقدام خود را تجدید روابط با ایران، خاتمه جنگ ایران و عراق، محو کردن تروریسم دولتی و خرابکاری و تاثیر در امر بازگشت شش گروگان‌ آمریکایی از لبنان اعلام کرد. موضوع گرونگانگیری آمریکایی ها در بیروت می توانست آینده سیاسی ریگان را دچار مخاطره جدی سازد لذا به دلیل ناتوانی در حل این مساله هیئت حاکمه آمریکا تصمیم گرفت تا از نفوذ ایران کمک بگیرد.

آنچه سبب شد تا آمریکا برای آزادی گروگان های خود از ایران کمک بگیرد نقش آفرینی ایران در آزادی گروگان های هواپیمای پرواز تی‌دبلیوای ۸۴۷ بود که در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵ ربوده شد و خلبان، هواپیما را به اجبار در فرودگاه بیروت بر زمین نشاند. این مسئله موجب توجه رونالد ریگان به نفوذ ایران در لبنان شد و درصدد برآمد مدتی بعد برای حل بحران ربایش برخی کارکنان سفارت آمریکا در بیروت مجدداً از کمک ایران سود برد.

«باب وودوارد» در کتاب خود موسوم به «واترگیت» این بحران را چنین توصیف می کند: «ریگان بهای سیاسی این معامله را خوب می دانست. او در سال 1980 پرزیدنت کارتر را شکست داده بود، حداقل بخشی از این پیروزی به خاطر این بود که کارتر موفق به آزادی گروگان های سفارت آمریکا در تهران نشده بود. ضعف یا تصمیم گیری غلط در باز پس گرفتن گروگان ها می توانست هلاکت بار باشد. ریگان در افکار عمومی روش خشنی را در مقابل ایران پیش گرفته بود. او بارها تکرار کرده بود که ایالات متحده با ملت های خائن و با گروه هایی که گروگان گیری می کنند، مذاکره نخواهد کرد.اما این عملیات محرمانه با خط مشی اظهار شده اش کاملاً مغایرت داشت. برای ریگان این یک خطر حساب شده بود تا گروگان ها را به وطن بازگرداند و روابطش را با ایران بهبود بخشد. در این عملیات محرمانه، مشکلات قانونی نیز وجود داشت. یک قانون آمریکا، فروش تسلیحات نظامی به ایران را به علت پشتیبانی ایران از تروریسم ممنوع کرده بود. عملیات ایران چنان محرمانه و حساس بود که ریگان در فرمان کتبی به رئیس سازمان سیا «ویلیام کیسی »دستور داده بود تا گزارش به کنگره را به تأخیر بیاندازد.»

البته لازم به یادآوری است که از شروع این ارتباط، فقط 2گروگان آمریکایی در 24مهر و 11آبان 1365 آزاد شدند. 3نفر دیگر نیز در ماجراهای دیگری در 18 و 21شهریور و همچنین 21مهر همان سال در بیروت به گروگان گرفته شدند که در جریان مذاکرات پنهانی قرار نداشتند. در این موارد هم گروگان اول بلافاصله آزاد شد و 2نفر دیگر تا مدت‌ها گروگان بودند.

به هرحال بحران در آمریکا به حدی بالا گرفت که سبب تغییرات و عزل و نصب هایی در کاخ سفید و شورای امنیت ملی شد. در15 نوامبر 1986 ریگان اعتراف کرد که« 18 ماه است ارتباط سیاسی محرمانه ای با ایران دارم .» در نهایت در 21 نوامبر 1987 کنگره آمریکا ریگان را مسئول همه اشتباهات مک فارلین معرفی کرد. کمیسیون تاور نیز ریگان را متهم کرد. در این گزارش ریگان مردی گیج، بی توجه و پرت توصیف می شود. در 22 مارس 1987 پس از گذشت دو سال از ماجرا، مک فارلین با خوردن تعداد زیادی قرص والیوم دست به خودکشی زد و البته از این خودکشی جان سالم به در برد و رؤسای کاخ سفید و شورای امنیت ملی و نیز دادستان کل ایالات متحده از سمت خود استعفا کردند.

چندی بعد یعنی در تاریخ 29 آبان ماه همان سال امام خمینی در دیداری مردمی این جریان را رسوایی و عزای بزرگ دولتمردان آمریکایی عنوان کرد.

کمیسیون تاور
برای تحقیق درباره عملکرد شورای امنیت ملی آمریکا در ارتباط پنهانی با ایران هیئتی سه نفره شامل جان تاور سناتور محافظه کار و رئیس گروه تحقیق در این زمینه، اوموند ماسکی وزیر اسبق خارجه و برنت اسکوکرافت مشاور اصلی سیاست خارجی رئیس جمهور سابق جمهوریخواه انتخاب شدند تا درباره این ماجرا تحقیق کنند.

ذکر این نکته ضروری است که حاصل این ارتباط پنهانی در آن مقطع برای ایران تنها دریافت 8مورد سلاح و لوازم یدکی در تاریخ‌های جداگانه شامل 2008 قبضه موشک ضد تانک تاو، 18قبضه موشک ضدهوایی هاوک و قطعات یدکی پرتاب کننده این موشک‌ها بود.

کانال های ویژه مک فارلین
در جریان حضور مک فارلین در ایران، هیئت آمریکایی در سطحی محدود با افراد زیر مرتبط شدند: حسن روحانی دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی، فریدون وردی(مهدی) نژاد از چهره های سیاسی-امنیتی نزدیک به هاشمی رفسنجانی مدیرعامل سابق ایرنا و سفیر پیشین ایران در پکن، محمد علی هادی نجف آبادی؛ نزدیک به آقای منتظری که سابقه نمایندگی مجلس و سفارت و معاونت در وزارت امور خارجه دارد، فتح الله امیدی نجف آبادی؛ از نزدیکان آقای منتظری و باند مهدی هاشمی که به دلیل ارتکاب اعمال شنیع اعدام شد و محسن کنگرلو که پس از خسرو تهرانی(قنبری)، معاون امنیتی نخست وزیر و پس از تأسیس وزارت اطلاعات، مشاور امنیتی نخست وزیر وقت شد و نقش ویژه و موثر وی با مراجعه به خاطرات هاشمی رفسنجانی به وضوح قابل مشاهده است.

حسن واعظی کارشناس مسایل سیاسی دراین باره می گوید:«پس از تصویب طرح A.I.C توسط رئیس جمهور آمریکا، مذاکرات متعددی در سطوح بالا میان مقام های طراز اول آمریکا و اسرائیل راجع به ایران صورت پذیرفت. مشوق این مذاکرات فردی به نام قربانی فر بود که از عوامل سابق ساواک و یکی از دلالان اسلحه و تجهیزات نظامی به شمار می رفت. البته افراد ایرانی دیگری نظیر(محسن) کنگرلو (مشاور امنیتی نخست وزیر وقت ایران که واسطه بین قربانی فر و ایران بود) نیز در جریان قرار داشتند.»

محسن رضایی فرمانده وقت سپاه هم سال‌ها بعد می‌گوید: "هنگامی که ما متوجه شدیم که در تهران اتفاقاتی در جریان است وارد ماجرا شدیم و محسن کنگرلو را به عنوان رابط دوم قرار دادیم و آقای وردی‌نژاد که معاون اطلاعات سپاه بود و بعداً مسئول خبرگزاری جمهوری اسلامی شد را به عنوان رابط اصلی قرار دادیم. در واقع ابتکار عمل را به دست گرفتیم تا ببینیم پشت صحنه چه می‌گذرد." (خبرگزاری فارس، 1/7/87)

علی هاشمی رفسنجانی پسر قاسم و برادرزاده اکبر هاشمی رفسنجانی، محمدعلی جلال ساداتیان کاردار وقت ایران در انگلیس هم از دیگر افرادی هستند که در جریان برخی زوایای این ماجرا - ازجمله بخشی از مذاکرات با آمریکایی ها در اروپا- حضور داشته و صاحب اطلاع محسوب می شوند.

نقش آفرینی عدنان و منوچهر
در گزارش کمیسیون تاور به اسامی 2 کانال اصلی ماجرای مک فارلین اشاره می شود: عدنان خاشقچی دلال سعودی اسلحه و منوچهر قربانی‌فر که وی نیز از دلالان بین‌المللی اسلحه به شمار می‌رود.

خاشقچی یک سرمایه دار عربستانی است که بنابر شواهد ارتباطات گسترده ای با رهبران منطقه خاورمیانه داشته است. وی بنا بر تحلیل قربانی فر و برای عملی کردن این پیشنهاد به سراغ سعودی ها می رود اما آنها قبول نمی کنند که این نقش را بازی کنند. وی سراغ مصری ها می رود اما بنا بر دلایلی آنها هم حاضر نمی شوند این حلقه واسطه را اجرا کنند. خاشقچی در نهایت ملاقاتی بین قربانی فر و رئیس سابق موساد در 15 جولای 1985 ترتیب می دهد و سپس نامه ای به مک فارلین مشاور امنیت کاخ سفید می نویسد.

قربانی فر کیست؟
نام منوچهر قربانی فر، نخستین بار پس از افشای ماجرای ایران گیت- مک فارلین- بر سر زبانها افتاد. منوچهر فرزند هادی، در سال 1324 در تهران به دنیا آمد. قربانی فر که گفته می شود از ماموران سابق ساواک بوده است با برداران امیر عالیخانی دوست بود و به حسب ظاهر از راه بازرگانی، ثروت سرشاری به هم زده بود. در "نوشهر" کیلومتر 20 کیلومتر "علم ده"، 100 هزار متر زمین، باغ های مرکبات و یک قصر ساحلی داشت. 30 درصد سهام شرکت کشتیرانی "استارلاین"، شرکت های بازرگانی "آسیا" و شرکت "ترانس کنتینان تال ایران" و سردخانه‏هایی در جهرم-استان فارس- داشت. انقلاب اسلامی که به پیروزی رسید، قربانی فر از کشور گریخت. با حکم دادگاه ارتش (محمدی ری شهری، دادستان وقت دادگاه انقلاب) کلیه اموالش مصادره شد.

در جریان کودتای نوژه و همزمان با حمله آمریکایی ها به طبس، قربانی فر وارد فرودگاه مهرآباد شد که بدلیل سوءظن ماموران بازداشت می شود اما با کمک دست های پنهان از مهلکه گریخته و بار دیگر از کشور فرار می کند.

مایکل لدین چهره جنجالی معروف که مشاور مک فارلین بود و روابط بسیار نزدیکی با مقامات رژیم صهیونیستی داشت، قربانی‌فر را مردی فوق‌العاده، خیلی خوب و یکی از افراد نادری که فرهنگ آمریکا را درک می‌کند، توصیف کرده است.

سرهنگ اولیور نورث، همکار مک فارلین و رئیس عملیات شورای امنیت ملی آمریکا، در جلسات کمیته کنگره آمریکا شهادت داد که در ژانویه 1986 در هتلی در لندن، قربانی‌فر در حمام هتل با او مذاکره کرده و پیشنهاد یک میلیون دلار رشوه به وی داده است.

قربانی فر از چند طریق با برخی مسئولان عالی رتبه کشور ارتباط برقرار کرد. یک کانال، "بیت منتظری و باند مهدی هاشمی معدوم" بود که از طریق امید نجف آبادی و نقی. گ به منوچهر قربانی فر منتهی می شد. مرحوم منتظری در خاطرات خود به صراحت رابطه نزدیک محمد علی هادی نجف آبادی و امید نجف آ‌بادی با قربانی فر را مورد اشاره قرار می دهد و می گوید: قربانی فر با نوشتن دو نامه (که از طریق این افراد به دست من رسید)، جریان را لو داد و بعد از این که این نامه‌ها به دست من رسید، تازه فهمیدم که یک چنین جریان و قرارداد و ارتباطی بوده است.

کانال دیگر قربانی فر برای ارتباط بانخست وزیر و رئیس مجلس وقت، محسن کنگرلو و علی، برادرزاده هاشمی رفسنجانی بودند.

"جورج ج. چرچ" گزارشگر هفته نامه ایتالیایی پانوراما، می نویسد: «قربانی‏فر پس از پشت سرگذاشتن آزمون های مربوط به توانایی اقتصادی، به جمع شخصیت های بسیار مهمی که در "مونت کارلو" به سر می‏بردند، پیوست و به مرور زمان، با نخست وزیر دولت وقت ایران، دوستی بسیار نزدیکی (در حد مشاور خصوصی) برقرار ساخت.»‎

سند دیگر مقاله ای است که در تاریخ 19 ژانویه 1987 (29دی 1365) در مجله تایم منتشر شد و در آن از قربانی فر با عنوان یار غار میرحسین موسوی نام برده شد.

عدنان خاشقچی هم در نامه ای به رابرت مک فارلین، مشاور امنیت ملی ریگان، نوشت: «منوچهر قربانی فر، مشاور نخست وزیر ایران و رئیس سرویس های مخفی تهران در اروپا و عامل ارتباطی مناسب میان ایران و امریکا است» (روزنامه لارپوبلیکا. ایتالیا. 13اسفند 1365 4 مارس 1987 م)‌‌‌‌ برخی از محققان، با استناد به نامه ای که میرحسین موسوی به امام خمینی (ره) نوشت، وی را از ماجرای ورود مک فارلین، بی اطلاع می دانند. هرچند نقدهای فراوانی بر این ادعای نخست وزیر وقت وجود دارد اما حتی اگر فرض بر عدم اطلاع وی از این جریان باشد، صورت مساله تغییر چندانی نخواهد داشت؛ زیرا یک پای ماجرا، معاون و مشاور امنیتی موسوی بود. به هرحال ناگفته ها درباره این ماجرای تاریخی فراوان است.

لینک:

خمینی آذربایجان

مهدی قمصریان — Sun, 30 Oct 2011 08:06:33 GMT

به بهانه سالگرد عروج اولین شهید محراب انقلاب اسلامی

شهید قاضی طباطبایی منسوب به خاندان سادات عبدالوهابیه است که به دو نام "قاضی طباطبایی" و "شیخ الاسلامی" شهرت داشتند. آیت الله سید محمد علی قاضی طباطبائی که در ۶جمادی الاول ۱۳۳۱ هجری قمری(۱۲۹۳ شمسی) متولد شد از سادات حسنی است که با ۳۳ واسطه به حسن مثنی فرزند امام حسن مجتبی(ع) نسب می رساند.

در پی مخالفت برخی روحانیون تبریز از جمله میرزا باقر قاضی( پدر سیدمحمدعلی) با سیاست های اسلام ستیز رضاشاه پهلوی، سیدمحمدعلی ۱۶ساله به همراه پدر به تهران و سپس مشهد مقدس تبعید می شود. ۱۲ سال بعد یعنی سال ۱۳۵۹ هـ .ق برای تکمیل مبانی علمی و دینی راهی شهر مقدس قم شد. وی پس از ورود به شهر قم با امام خمینی (ره) و چگونگی برگزاری جلسات درس ایشان آشنا و از همان ابتدا شیفته شخصیت برجسته امام خمینی(ره) شد . مؤلف کتاب «بررسی و تحلیلی از نهضت امام خمینی » دراین باره می نویسد: "بعضی از شاگردان بودند که از جمیع جهات از محضر امام (ره ) استفاده کردند و به درجه عالی نائل شدند که یکی از آنها حضرت آیت الله قاضی طباطبائی تبریزی است."

ایشان در طول اقامت ده ساله در قم از محضر آیات عظام گلپایگانی و حاج سید محمد حجت کوه کمره ای نیز دروس فقه ، اصول ، درایه و رجال را فراگرفت و به مدت پنج سال از محضر آیت الله صدر هم بهره مند شد. سال ۱۳۶۹ هـ .ق آغاز هجرت شهید قاضی طباطبایی به نجف برای بهره گیری از محضر علمای بزرگ این دیار است. ایشان در حوزه نجف نیز به محضر بزرگانی چون آیات عظام سید محسن حکیم، سید ابوالقاسم خویی و محمد حسین کاشف الغطاء مشرف شد و در محضر آنان تلمذ کرد. وی پس از سه سال اقامت درنجف به درجات عالی فقاهت رسید و از مراجع بزرگی همچون آیت الله حکیم و آیت الله کاشف الغطاء و دیگران به اخذ اجازه اجتهاد نایل شد. ایشان سپس در اواخر سال ۱۳۷۲ هـ .ق (۱۳۳۱شمسی ) به سبب پاره ای مشکلات و به رغم میل باطنی به تبریز مراجعت کرد.

ایشان پس از ورود به تبریز ضمن ادامه کارهای تحقیقاتی که از سالیان پیش شروع کرده بود، با همتی والا و اخلاصی کم نظیر قدم در عرصه ارشاد و تبلیغ نهاد. ثمره بیش از سی سال تلاش برای کسب معارف و علوم اسلامی، انتشار آثار و تحقیقات ژرفی از جمله ۴۰ کتاب و دهها مقاله و رساله علمی است. کار تحقیقاتی و نویسندگی شهید قاضی طباطبائی از دو جهت حائز اهمیت و قابل توجه و تأمل است : یکی نوشتن کتابهای مستقل در رشته های مختلف و دیگر اینکه ایشان با تلاش خالصانه و گرانقدر خود ، افکار نوآورانه دیگر دانشمندان بزرگ را که شاید در اثر گذشت زمان به فراموشی سپرده می شد و از بین می رفت ، احیا کرده است .
با آغاز دوره جدید مبارزات ملت مسلمان ایران به رهبری حضرت امام خمینی (ره ) در سال ۱۳۴۲ شمسی ، شهید قاضی نیز به عنوان یکی از ارکان مبارزه ، رهبری مردم غیور آذربایجان را در آن سالها به عهده گرفت . وی در آن دوران که حتی ذکر نام امام خمینی (ره ) جرم محسوب می شد ، در منابر و سخنرانی های خود از امام یاد و علناً از رژیم انتقاد می کرد . به دنبال سخنرانی های آتشین و افشاگرانه ایشان ، ساواک در تاریخ ۱۳ آذر ۱۳۴۲ ایشان را دستگیر و به همراه برخی علمای تبریز راهی زندان قزل قلعه می کند . پس از دو ماه و پانزده روز ماندن در زندان، در روز اول و یا دوم ماه مبارک رمضان ایشان را از زندان قزل قلعه به سلطنت آباد تهران برده و بعد از چند روز با ضمانت برادرشان مبنی بر عدم خروج از حوزه قضایی تهران آزاد می شود . پس از چهارماه به ساواک خبر می رسد که آیت الله قاضی به شهر مقدس قم رفته و با امام خمینی (ره) دیدار کرده است. ایشان پس از دیدار با امام برای زیارت حضرت رضا (ع) به شهر مقدس مشهد مشرف شد و بعد از آن به رغم اینکه در تبعید بود ، بدون اجازه رژیم ، تهران را ترک و به تبریز بازگشت . با انتشار خبر مراجعت ایشان به تبریز هزاران نفر از مردم از راه آهن تا محل زندگی شهید قاضی منتظر ایستاده و چنان استقبالی از ایشان به عمل آوردند که در تاریخ تبریز به یادگار مانده است . مشاهده چنین استقبال باشکوهی رژیم را به وحشت می اندازد لذا در موضع انفعالی قرار گرفت و نیمه شب همان روز ایشان را مجدداً دستگیر و به یکی از خانه های امن ساواک در سلطنت آباد تهران (پاسداران کنونی) منتقل کرد .
در اثر فعالیت و نامه حضرت آیت الله حاج سید محمد هادی میلانی، شهید قاضی طباطبائی بعد از چهل روز حصر در سلطنت آباد، به قید عدم خروج از حوزه قضایی تهران ، مرخص شد و به منزل عموزاده اش در تهران رفت . ایشان پس از چهار ماه مجدداً به تبریز مراجعت کرد و پس از ورود ، طی سخنانی ضمن بیان وضعیت خود در زندان ساواک و مطلع کردن مردم از جنایات رژیم نسبت به خود و دیگر علما، به انتقاد از وضعیت موجود پرداخت.
ساواک که تاب تحمل سخنان این سید جلیل القدر را نداشت ، برای بار سوم وی را در تاریخ۲۹ مرداد ۱۳۴۳ دستگیر و به تهران منتقل کرد . ایشان در تهران به علت صدمات وارده در زندان ساواک بیمار و در بیمارستان «مهر»زیر نظر و مراقبت شدید ساواک به مدت ۶ ماه بستری شد و تحت عمل جراحی قرار گرفت. ایشان پس از شش ماه از بیمارستان مرخص شد و در حالیکه آثار کسالت جسمی و جراحت روحی در وجودش کاملاً مشهود بود ، ۱۱ آذر همان سال به عراق تبعید شد. در مدت تبعید ، ایشان فرصت را مغتنم شمرد و از علمای حوزه نجف ، خصوصاً از محضر مقتدای خویش حضرت امام خمینی (ره)استفاده های شایانی کرد . شهید قاضی ۱۹ تیر ۱۳۴۴ از تبعید خلاصی یافت و پس از حدود ۸ ماه مجدداً به تبریز مراجعت کرد و در ادامه مسیر گذشته به تبلیغ و نشر معارف الهی و افشای چهره زشت رژیم پرداخت . آیت الله قاضی طباطبائی در سی ام آذر ماه سال ۱۳۴۷ شمسی مصادف با عید سعید فطر در خلال سخنزانی خود به جنایات اسرائیل غاصب اشاره کرد و پرده از روابط مخفی شاه و رژیم صهیونیستی برداشت . به دنبال این سخنرانی آتشین ، مزدوران رژیم طی یک نشست فرمایشی ، مجاهد نستوه را محکوم به شش ماه تبعید در بافت کرمان کردند .
مدت اقامت ایشان در بافت نیز در زمینه افشای رژیم پهلوی بسیار مؤثر بود . ایشان همچنین نسبت به انعکاس مقابل به خارج از کشور نیز تلاش های فراوانی مبذول داشت. مقالات متعدد ایشان که به وسیله پیک های مخفی ارسال می شد، در جراید کشورهای لبنان، سوریه و عراق به چاپ می رسید و طی آنها آیت الله قاضی با بیان شیوای عربی ، فجایع رژیم را برمی شمرد و روحانیون خود فروخته را که در تحکیم حکومت های ظالم تلاش می کردند ، محکوم می کرد.
حضرت آیت الله قاضی طباطبائی در تاریخ۷ تیر ۱۳۴۸ پس از تحمل ۶ ماه تبعید در بافت کرمان، به زنجان تبعید شد ، اما ایشان بدون توجه به دستور ساواک و با شهامت و شجاعت خاص خود به سوی تبریز حرکت کرد . هنگامی که ایشان به بستان آباد ، ۶۰ کیلومتری تبریز رسید ، ساواک از موضوع مطلع شد و بلافاصله دستور داد از ورود ایشان به تبریز جلوگیری شود و ایشان را به زنجان راهی کنند . آیت الله قاضی بیش از چهار ماه در زنجان به حالت تبعید به سر برد تا با وساطت آیت الله سید احمد خوانساری از تبعید رها شد و در تاریخ۲۹ آبان ۱۳۴۸ به تهران رفت و پس از آن در تاریخ ۶ آذر ۱۳۴۸ به تبریز مراجعت فرمود .
شهید آیت الله قاضی با اوج گیری مبارزات امت بیدار و ظلم ستیز ایران که به واسطه شهادت حاج آقا مصطفی خمینی و مجالس منعقده برای آن فقید شهید پیش آمد در آذربایجان سنگری مستحکم برای دفاع از حریم اسلام و مبارزه با مظاهر طاغوت بنا نهاد. پس از واقعه ۱۹ دی در قم ، منزل ایشان پناهگاه مبارزان مسلمان بود قیام قهرمانانه مردم تبریز در ۲۹ بهمن سال۱۳۵۶ نیز با هدایت های این شخصیت عظیم صورت گرفت.
هنوز شش ماه از طلیعه انقلاب شکوهمند اسلامی نگذشته بود که ستاره درخشانی از آسمان پرفروغ علم و فقاهت غروب کرد . گروهک منحرف و مزدور فرقان ، ناجوانمردانه استاد بزرگ حوزه و دانشگاه ، آیت الله مرتضی مطهری را به شهادت رساند و با این جنایت خود دل همگان را داغدار کرد . وقتی خبر شهادت مظلومانه استاد مطهری ، به گوش آیت الله قاضی رسید ، بسیار متأثر و غمگین شد و همواره به اطرافیان خود می فرمود : « کاش بنده هم مثل استاد مطهری روزی به فیض شهادت برسم.»
آرزوی این شهید بزرگوار حدود ۶ماه بعد محقق می شود. طلایه دار شهدای محراب انقلاب اسلامی در دهم آبان ۱۳۵۸ شمسی، مصادف با عید قربان، نماز عید را اقامه کرد و در همان شب در راه مراجعت به منزل توسط گروهک افراطی فرقان مورد اصابت سه گلوله قرار گرفت و به فیض شهادت نایل می‌شود.

لینک این مطلب:

مصلحت تا کی؟

مهدی قمصریان — Sun, 02 Oct 2011 14:25:26 GMT

پیروزی انقلاب اسلامی موجب تغییر ساختار قدرت در خاورمیانه شد. از سوی دیگر ایران از صف حامیان ایالات متحده آمریکا و بلوک غرب خارج شد.
زمامداران وقت عراق که وابستگی آشکاری به بلوک شرق داشتند در این مرحله توانستند به نقطه اشتراک شرق و غرب تبدیل شوند و با حمایت یکپارچه آنها برای حمله نظامی به ایران ترغیب شدند. صدام که چشم به رهبری جهان عرب و پرکردن جای خالی ژاندارم منطقه دوخته بود، از فرصت به‌دست آمده نهایت استفاده را برد و پیگیر جبران امتیازات از دست‌رفته در قرارداد 1975 الجزایر شد. لذا اگرچه به ظاهر موضوع اختلافات مرزی دلیل اصلی تجاوز عراق به خاک ایران عنوان می‌شود اما در واقع تجاوز عراق نتیجه نارضایتی آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی‌سابق از انقلاب اسلامی ایران و نگرانی از گسترش آن به منطقه و حمایت از منافع دولت‌های محافظه‌کار عربی نیز بود.

این دلایل سبب شد تا رژیم بعثی به سرکردگی صدام حسین، پس از بمب‌گذاری در تأسیسات نفتی ایران و شرکت در یک رشته اقدامات تخریبی علیه جمهوری اسلامی ایران به بهانه بازپس‌گیری جزایر سه‌گانه، حملات تبلیغاتی خود را متوجه ایران کند. سرانجام در 31شهریور 1359 با حملات هوایی و زمینی ارتش بعث به خاک ایران جنگ تحمیلی هشت‌ساله علیه جمهوری اسلامی آغاز شد. با این حال پس از استقامت و ایستادگی مردم ایران در 23مرداد 1369، صدام حسین رئیس‌جمهور عراق، با ارسال نامه‌ای خطاب به اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهور وقت ایران، تمام شرایط ایران را برای برقراری صلح میان دوکشور پذیرفت. بدین ترتیب صدام حسین برای صلح با جمهوری اسلامی ایران به پذیرش معاهده‌ای تن داد که زمانی با لغو آن جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران را آغاز کرده بود.

از نکات قابل توجه در پایان یافتن جنگ تحمیلی بررسی و ارزیابی روند موضعگیری‌های سازمان‌های بین‌المللی است که در نهایت منجر به صدور قطعنامه598 شد. یکی از نقاط قوت قطعنامه 598 بندهای 6 و 7 آن بود که براساس آن در مرحله اول می‌بایست متجاوز از سوی سازمان ملل تعیین می‌شد - که این کار در 18 آذر 1370رخ داد و عراق به‌عنوان متجاوز تعیین شد- و در مرحله بعد باید میزان خسارات ناشی ازجنگ توسط گروهی از کارشناسان بیطرف بین‌المللی ارزیابی و تعیین می‌شد تا غرامت این خسارات از دولت متجاوز اخذ شود. اما امروز و در شرایطی که ایران از هیچ‌گونه حمایتی از ملت و دولت عراق فروگذار نمی‌کند، صرف‌نظر کردن از دریافت ده‌ها میلیارد دلار غرامت جنگ تحمیلی که بنا به اعلام نظر رسمی سازمان ملل متحد، حق طبیعی ملت ایران است، اندکی قابل تامل است.

در باره اینکه ادعای ایران در دریافت غرامت از عراق تا چه اندازه مشروعیت دارد، باید گفت که رژیم عراق با تجاوز به خاک ایران، منشورسازمان ملل و قرارداد سال 1975 را نقض کرد و به استناد قوانین بین‌المللی این رژیم مسئولیت پرداخت غرامت جنگی را به‌عهده دارد. همچنین براساس قوانین پذیرفته شده مسئولیت حقوقی دولت‌ها، پرداخت غرامت به ایران همچنان بر ذمه دولت عراق بوده و از حقوق مسلم ملت ایران است که باید دستگاه دیپلماسی برای ایفاد آن تلاش‌های خود را جدی‌تر دنبال کند.
از مسئولان سیاست خارجی و دولتی تا نمایندگان مجلس یا حتی قوه قضاییه‌ای که باید پاسدار حرمت و حقوق ایرانیان باشند هم کمتر پاسخ شایسته‌ای شنیده می‌شود که احتمالا براساس قاعده معروف زمامداران از آن به عنوان مصلحت تلقی می‌شود. اگر مصلحت در این است، این سؤال وجود دارد که مصلحت تاکی؟ از خون شهدایمان گذشتیم، از میلیاردها دلار غرامت جنگ هشت ساله تحمیلی بر کشوری که در آن انقلاب نوید روشنی می‌داد اما جنگ بعثی‌های عراقی آن افق را به تأخیر انداخت، گذشتیم، ... ؛ همه به نام مصلحت. آیا مصلحت را نقطه‌ پایانی فرا می‌رسد؟ و اینکه آیا مصلحت کاربردی در سیاست دیگران ندارد و تنها ما باید از این اهرم قدرتمند و عزت‌مدار استفاده کنیم؟

این یادداشت در ویژه نامه دفاع مقدس روزنامه همشهری در تاریخ 3 مهر 1390 به چاپ رسیده است.

لینک یادداشت در همشهری آنلاین

توضیح ضروری

مهدی قمصریان — Sat, 16 Jul 2011 09:48:02 GMT

یادداشت "خطر در مرز" بر اساس چهارچوب و مطالب جمع آوری و ارائه شده توسط برادر عزیز آقای حسین اسلامی دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت رسانه دانشگاه علامه طباطبایی تدوین شده است.

برخود فرض می دانم از زحمات ایشان و مطالب بسیار مفیدشان تشکر کنم.

خطر در مرز

مهدی قمصریان — Tue, 12 Jul 2011 12:25:56 GMT

رسانه های آنلاین امروز توانسته اند با خلق دنیایی جدید بویژه در حوزه روابط اجتماعی انسان ها، دگرگونی های قابل ملاحظه ای در ارتباطات انسانی ایجاد کنند. این ابزارهای تحول که از آنها با نام " شبکه های اجتماعی"(Social networking) یاد می شود با اشتراک گذاری دنیای شخصی کاربران خود و به حداقل رساندن فاصله بین آنها، امکان تاثیرگذاری بیشتر و آسان تر را فراهم می کنند.
نزدیک شدن مخاطبان به یکدیگر یکی از پیچیده ترین روش هایی است که کارشناسان رسانه برای تسریع در برقراری ارتباط میان منبع پیام و مخاطب دنبال می کنند. در رسانه های اجتماعی همه کاربران علی الظاهر در یک سطح هستند و با بهره گیری از ظرفیت های این ابزار قادر خواهند بود ارتباطات گسترده انسانی فارغ از مرزهای سیاسی و جغرافیایی را تجربه کنند. در عین حال که این شبکه ها خلأهای ارتباطی انسان امروزی را پر کرده و تعاملات متقابل بین آنها ایجاد می کنند، گاهی نیز تعاملات شکل تهاجمی به خود می گیرند.
اکثر شبکه های اجتماعی ساختار پلت فرم دارند. بازی های آنلاین، نرم افزارهای جانبی خاص و دوستیابی از جمله تمایزات شبکه های اجتماعی نسبت به سایر وب سایت هاست. اشتراک گذاری علایق، پیشنهادات و انتقادات دیگر موضوع مورد علاقه کاربران فعال این شبکه ها است.

اقبال کاربران به شبکه های اجتماعی روزبه روز بیشتر می شود و به نظر می رسد که دنیای مجازی به تسخیر این شبکه ها درآمده است. نفوذ بالای این شبکه ها باعث شده سایت هایی که کارکردهای متفاوتی با این شبکه ها دارند نیز در ساختارشان تجدیدنظر کرده و به نوعی از امکانات مشابه شبکه های اجتماعی مانند سایت های سرویس بلاگ، اشتراک گذاری متن، لینک،‌عکس، ویدئو و موارد مشابه مجهز شوند. این روند تمایل به سمت شبکه های اجتماعی بویژه در سایت های خبری و اطلاع رسانی به وضوح قابل مشاهده و ارزیابی است.
با وجود نکات مثبت یاد شده، ملاحظات جدی نیز درباره شبکه های اجتماعی وجود دارد که مرور اختصاری آنها ضروری است:
1-امکان ارتباط گیری مستمر انسان ها از راه دور و همدلی و همزبانی پدیدآمده در بسیاری از حوزه های مورد علاقه مخاطبان ارتباط، باعث تضعیف "مرزهای فرهنگی" شده است. مرزهای فرهنگی در حقیقت تضمین کننده اراده یک ملت برای متمایز ساختن خویش و به کار گرفتن برخی ویژگی های فرهنگی بعنوان مشخص کننده هویت آن ملت است. هرچند ادعای پذیرش تعریفی ثابت و پایدار از هر هویت چندان پذیرفته نیست اما باید توجه داشت که "هویت مضاعف" پدیده ای غیر از پدیده چندبعدی است. شبکه های اجتماعی با افزایش فوق العاده مبادلات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در یک فرد دو یا چند قطب قدرتمند هویتی ایجاد می کند که محصول مشارکت فرد در فرهنگ های متفاوت است و این مشکل آفرین است.
2-سوء تفاهمات در جریان ارتباطات و مبادلات در این شبکه ها از جمله آفات آنهاست. این موضوع می تواند منبعث از کدگشایی در گیرنده و تفاوت هنجارها، ارزشها و تجربه ها باشد. نمونه عینی این تفاوت ها در ارتباطات پیامکی با تلفن همراه قابل مشاهده است. البته آثار بدفهمی ها در تعاملات بین فرهنگی بسیار گسترده و عمیق تر از موار مشابه آن در ارتباطات پیامکی است.
3-یکی دیگر از مخاطرات شبکه های اجتماعی که توجه کاربران عام به آن کمتر جلب می شود، حضور فعال و مستمر هکرها و ویروس های هوشمندی است که با نفوذ به این شبکه ها، اطلاعات محرمانه و پسوردهای کاربران را سرقت کنند. سوءاستفاده از اطلاعات و حتی وجهه کاربران به امری متداول و مرسوم در شبکه های اجتماعی تبدیل شده است.
4-یکی دیگر از ملاحظات دربهره برداری شبکه های اجتماعی استفاده سرویس های امنیتی و حکام جوامع نظام سلطه از شبکه های اجتماعی برای ارائه برنامه ها و اعمال نفوذ خود در دیگر کشورهاست. این مهم از طریق رفتارشناسی کاربران شبکه های اجتماعی محقق می شود. نمونه آشکار این بند اظهارنظر قابل تامل هیلاری کلینتون وزیرخارجه ایالات متحده است که تاکید می کند: " صفحات فیس بوک متقاضیان ویزا به آمریکا به شکل ویژه ای مورد بررسی قرار می گیرد."
5-نکته جالب دیگر این است که بر اساس تحقیقات انجام شده ورود کاربران بالای 35سال به شبکه های اجتماعی افزایش چشمگیری یافته و در مقابل میل کاربران نوجوان و جوان به استفاده از این شبکه ها روند نزولی پیدا کرده است. قطعاً شناخت این تغییرات در ترکیب جمعیتی شبکه های اجتماعی به برنامه ریزان فرهنگی برای تحلیل و بازتعریف روابط میان کاربران در این شبکه ها کمک شایانی خواهد کرد.
6-شاید بسیاری از موارد اشاره شده قابل حل و یا قابل جلوگیری باشد اما مشکل اصلی "اعتیاد" به شبکه های اجتماعی است. معضلی که یافتن راهکاری برای آن ضروری تر از موضوعات دیگر است.
به هرحال باید دانست که به کمک فناوری های نوین، ارتباطات وسیع میان فرهنگی و بین المللی در بستر شبکه های اجتماعی بوجود آمده است. این ارتباطات گسترده می تواند به کمرنگ شدن مرزهای فرهنگی، تهاجم نرم و حتی سخت فرهنگی و ایجاد هویت های چندگانه و بعضا مضاعف برای انسان هایی شده است که اثری از افتخار به هویت فرهنگی خودی درآنها دیده نمی شود. این ملاحظات لزوم عزم جدی تر و برنامه ریزی دقیقتر سازمان های فرهنگی درنحوه برخورد با شبکه های اجتماعی به جای صرفا فیلتر کردن آنها را طلب می کند. همچنین نباید از ایده ایجاد شبکه های اجتماعی ایرانی – اسلامی که مشابه آن توسط چینی ها طراحی و اجرا شده است غافل ماند.

*این یادداشت یک برداشت آزاد از برخی مقالات درباره شبکه های اجتماعی در اینترنت است.

لینک این یادداشت :

بخاطر خدا حلالم کنید

مهدی قمصریان — Sat, 28 May 2011 06:28:40 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

«و الکاظمین الغیظ و العافین عن الناس والله یحب المحسنین»

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

لطف الهی بار دیگر شامل حالم گردیده و زیارت بیت الله الحرام، حرم نبوی و ائمه غریب بقیع نصیب این بنده حقیر شده است.
اگر چه حلالیت طلبیدن، نباید محدود به زمان خاصی باشد ولی خوب معمولاً فرصت‌هایی مانند سفر حج موجب تذکر آدمی و از مواقع سفارش شده برای انجام این سنت حسنه است.
از این رو از همه‌ عزیزان تقاضا دارم این جانب را یا با عفو خویش یاری کنند یا فرصتی برای جبران فراهم کنند.
همچنین متمنی است اگر کسی را نیز می‌شناسید که این جانب حقی از او ضایع کرده‌ام و به هر دلیلی ممکن است این اطلاعیه را نبیند وی را نیز مطلع سازید.
از تمامی بزرگواران طلب حلالیت نموده و امیدوارم با دعای خیر شما عزیزان استحقاق نیابت زیارت از سوی شما را پیدا نمایم.
«...امیدوارم با بذل کرم شما و حقوقی که به هر دلیل بر گردن حقیر دارید، عفو بفرمایید و خطاهای مرا ببخشید و از وعده تخلف ناپذیر عفو ربوبی برخوردار گردید که فرمود «ولیعفوا ولیصفحوا، الا تحبون ان یغفر الله لکم» دعای خیر شما را طلب می‌نمایم که بدون عنایت و توجه حق جل و علی هیچ توفیق نخواهم یافت...»
إن شاء الله خداوند متعال این سفر معنوی را روزی شما عزیزان قرار دهد.

اللهم ارزقنا حج بیتک الحرام فی عامی هذا و فی کل عام

والسلام

بنده روسیاه خدا
7خرداد1390